Brainwash Festival was amper ten einde of de fiets naar het volgende society-evenement stond al klaar. Op zondag was het tijd voor PAN, de jaarlijkse kunstbeurs in de RAI.
Ik heb nog een lege ruimte van 2×2 meter boven de bank. Al jaren ben ik op zoek naar een smaakvol werk om dit vacuüm mee te vullen. Onlangs was eindelijk mijn Catawiki-bod op een popperig boerentafereeltje geaccepteerd. Vlak voor het afrekenen bleek de schilder een nazi.
‘Dat zie je toch zo aan die boerderijtjes?’ zei een vriendin met verstand van kunst, alsof de hakenkruizen voor de ramen hingen.
Ik heb nogal eens Holocaustoverlevenden over de vloer, dus dat bod moest ingetrokken.
Misschien dat het in de RAI eindelijk zou lukken.
PAN is het type evenement waarbij je een gedistingeerd miljonairspubliek verwacht. In werkelijkheid ziet iedereen eruit als Maarten van Rossem.
De meeste glamour concentreerde zich rond de Safra Sarasin Lounge. Deze Zwitserse private bank uit 1841 is hoofdsponsor van de beurs. De familie Safra ondersteunt nog meer filantropische projecten, zoals de virtuele gebedsservice voor mensen die graag een briefje in de Klaagmuur willen stoppen maar zelf even niet naar het Heilige Land kunnen.
Van opzichtige outfits was buiten de modekraam van Tess van Zalinge (12K voor een dirndl) amper sprake. De enige esthetische wapenrace speelde zich af in brillenmonturen. Is dit de nieuwe quiet luxury-trend? Niet pronken met wat anderen van je te zien krijgen, maar met datgene waarmee je zelf ziet?
Rode lijn door de beurs was de route uitgestippeld door Maya Meijer-Bergmans. Naast uitverkoren werken prijkte een bordje: ‘Starred by Maya Meijer-Bergmans’. Een twijfelachtige aanbeveling als je weet dat Meijer-Bergmans het ook een goed idee vond om Paleis Soestdijk op de kop te tikken.
Sommige werken waren al van de markt. Aan subtiele rode stickertjes was te zien waar eerdere kunstliefhebbers hun slag hadden geslagen. Grote kans dat de echte parels op de openingsavond al waren verkocht. Of tijdens een private shopping sessie voor VIPs na sluitingstijd. Wie zal het zeggen? Sommige stickertjes zagen er in ieder geval verdacht oranje uit.
Ik heb even getwijfeld over een taxidermische collage van een bal dode katten die je met een ketting aan het plafond kan ophangen, maar 26.500 euro was me toch te gortig.
Uiteindelijk ben ik zonder aankopen naar huis gegaan. Thuis keek ik eens goed naar de lege muur boven de bank, en dacht: dit heeft toch ook wel wat.