Hoe ik niet Osdorp’s Next Top Model werd: geghost door Teigetje en Woelrat

Frisia Spekken

Ik geef toe dat ik wel eens naar filmpjes van Simon van Teutem kijk, maar dan wel met het geluid uit.

Hoewel hij ooit een baanaanbod van McKinsey kreeg had hij laatst een aardig idee: het delen van een ‘anti-CV’ met uitsluitend afwijzingen. Als je naar een klassiek CV kijkt lijkt het alsof iemand alleen maar successen heeft gekend, maar is het niet inspirerender om ook te belichten wat er allemaal niet is gelukt?

Ik herken Simons gevoel wel. Als mensen mijn CV zien vrees ik ook wel eens dat ze er onzeker van worden. In 1998 de kleurwedstrijd van Frisia Spekken gewonnen, in 2009 dankzij een profielwerkstuk over waterkeringen benoemd tot ‘Knapste Waterhoofd’ en onlangs nog een Hyundai tafelbarbecue in de wacht gesleept.

Is er dan nooit eens iets wat mislukt? Zeker wel: zo heb ik het nooit geschopt tot Osdorp’s Next Top Model. Even leek het ervan te komen, maar toen staken Teigetje en Woelrat er toch een stokje voor. Lees hier hoe dat gebeurde.

Geghost

Ik kon mijn ogen 22 juli jongstleden niet geloven. In de mailbox stond een bericht van Teigetje en Woelrat. Het was niet mijn eerste contact met Reves trouwste apostelen. Onze laatste uitwisseling vond plaats in 2016, precies 10 jaar geleden. Daarna ben ik geghost door de twee vijftig jaar oudere mannen.

Het is destijds allemaal niet zo verlopen als ik had gewild. Op een juryavond van Propria Cures met Arjan Peters deed de toenmalige Volkskrantbons zijn beklag over de hoeveelheid kleurrijke sjaaltjes die hem werden toegestuurd vanuit Osdorp. Die uitlating op zich was al een reden tot ontslag van de onwelriekende schuinsmarcheerder. De sjaals waren namelijk literaire relieken afkomstig van Teigetje en Woelrat, die op industrieterrein De Punt tussen een grafzerkenzagerij en een Hadj-reisbureau een modestudio bleken te runnen.

Ik nodigde mezelf uit. Met het alibi van een reportage in ’s lands oudste en enige literair-satirische studentenblad zat ik een week later tussen de breimachines chocolaatjes te eten in de als Reviaanse Heilig-Grafkerk ingerichte loods. Het was gezellig. Ik kreeg een met goudbrokaat doorvlochten sjaal in bruikleen en mocht een exemplaar van zwart pimakatoen houden.

Ze vroegen me zelfs of ik als model wilde meelopen in hun volgende modeshow. Ze wisten precies hoe je een 22-jarige twink die net van de Roaccutane af was moest vleien.

Takkeblad

Toen verscheen mijn stuk. ‘Ik denk dat je succesvoller zult zijn als je de spot weet te beheersen,’ had Woelrat me nog geadviseerd. Ik geloof dat ik daar niet helemaal in ben geslaagd. En anders zal de foto naast het artikel – een naakte pornomevrouw op een Canon-kopieerapparaat – mijn zaak ook niet geholpen hebben.

Ik werd niet meer gebeld. Het was de eerste keer dat dat takkeblad me een carrièrekans heeft gekost.

Dat me een decennium later een herintrede is gegund vervult me met meer deemoed en erkentelijkheid dan een drievoudige Mariaverschijning. Toen ik de uitnodiging van Teigetje en Woelrat las om op 15 augustus in Greonterp het leven van Reve en de Tenhemelopneming van de Moeder Gods te vieren was er geen twijfel mogelijk.

Al moest ik achteruitkruipend op blote knieën de Afsluitdijk over, dit gingen we niet missen.

Lees hier het verslag van de eenentwintigste feestelijke viering in Blauwhuis en Greonterp van de Tenhemelopneming van de Glorievolle en Gezegende Maagd, tevens de viering van het leven van Gerard Kornelis Franciscus van het Reve.

LEES OOK:

Groeten uit Greonterp: feest voor Maria en Gerard