Hoe versier je als man een vrouw? Als ik het goed begrijp moet je daarvoor ofwel een cursus Real Social Dynamics voltooien, of minstens 5 minuten lang niets uitleggen. In de film Obsession pakt soy boy Bear het anders aan. Voor $6,99 koopt hij bij de lokale Dille & Kamille een wilgentak die hem in staat stelt een wens te doen. Hij breekt de tak en uit de hoop dat collega Nikki verliefd op hem wordt. Een minuut later is het raak: Nikki benadert Bear met een blik alsof hij haar om details heeft gevraagd over de orgasmekloof.
Wat volgt is anderhalf uur escalerende, toxische dynamiek tussen een vrouw met verlatingsangst en een man met bindingsangst. Een realistische weergave van de gemiddelde heterorelatie dus. Het kan geen toeval zijn dat Obsession rondom Gay Pride is uitgebracht.
Het enige eigenaardige aan de relatie van Nikki en Bear is dat deze kunstmatig is opgewekt. Die gebroken wilgentak is in feite langwerkende rohypnol. In tegenstelling tot de meeste mannen die rape drugs toedienen, begint Bear zich op gegeven moment af te vragen of de romantiek wel geheel wederzijds is.
Nikki vertoont dan ook steeds afwijkender gedrag. Ze maakt lawaai, filmt rare video’s en doet dingen met een dode kat waar deze niet voor bedoeld is. Kortom, ze begint langzaam te veranderen in Tinkebell. Wanneer Bear dit beseft begint de paniek pas goed in te dalen.
Hij belt de wilgentakkenfabrikant, een soort Make-A-Wish Foundation met winstoogmerk, om te verzoeken de wens terug te draaien. Dat is niet mogelijk: uitgesproken wensen gaan en blijven in vervulling, totdat degene die de wens deed is overleden. Precies zoals op de verpakking van de $6,99 kostende tak stond.
Eventueel kan iemand anders de wens ongedaan maken met een nieuwe wilgentak, maar niet één van de personages in de film is te vertrouwen. De enige partij die consequent de waarheid blijkt te spreken is de producent van de wilgentakken. De moraal van de film lijkt dan ook: vertrouw nooit je medemens, maar uitsluitend corporates die je prullaria in de maag splitsen. Zo’n film had alleen in Amerika gemaakt kunnen worden.
En wat betreft die obsession? Daar heeft iedereen wel eens last van. Zo heb ik een obsession met de ijsmachine in Pathé De Munt, waar ik deze film zag. Bij dat apparaat kun je zelf ijs tappen en naar goeddunken verrijken met diverse sauzen, nootjes en krokante bolletjes. Helaas is de machine vrijwel altijd ‘in storing’ omdat het personeel geen zin heeft om na sluitingstijd alle gelekte en aangekoekte garnering van de vloer te schrapen.
Zelfs zonder wilgentak bleek mijn ijswens krachtig genoeg: de machine was deze keer actief. Al vrees ik dat er voor de volgende ‘storing’ minder nodig zal zijn dan mijn dood.