Gasten hebben het bij ons erg bont gemaakt. Ze vonden mijn citroenkwarktaart te zuur, vroegen of we hun was konden doen of gaven ons een flessenhouder in de vorm van een eend. Vorige week was een nieuw dieptepunt. We kregen onaangekondigd bezoek dat twee dagen bleef hangen, voortdurend grote boodschappen deed en als klap op de vuurpijl bij ons thuis stierf.
Het was een duif. Geen door zuurdesembrood gedegenereerde stadsduif, maar één uit het hogere segment, te zien aan zijn schone verenkleed en de ringetjes om zijn poten. Daarop stond ook zijn naam. NL20268550975 bleek een geregistreerde postduif, maar bij ons bezorgde hij geen bericht. Alleen stront.
Donderdagavond kwam hij aangevlogen. Vanaf een tuinstoel op het balkon keek hij ons op de vingers terwijl we aten. Soms tikte hij met zijn snavel tegen het raam, zoals het roodborstje in het kinderlied. Alleen was het nu niet guur en koud buiten, maar 32 graden.
Met veel moeite lukte het om de identificatie op zijn ringetje te ontcijferen. Op de website van de Duivensportbond staat een formulier waar je deze code kunt invoeren om het telefoonnummer van de eigenaar te traceren. Als de website online is tenminste, wat donderdag niet het geval was.
Vrijdag was de website weer in de lucht en kregen we een telefoonnummer uit Almere. Geen wonder dat die duif niet terug naar huis wou.
De eigenaar in Almere nam niet op. Ondertussen raakte de duif op het balkon steeds meer in zichzelf gekeerd, en strompelde hij alsmaar slomer langs het raam. Mijn huisgenoot begon stoofgerechten met pluimvee te googelen.
Ik las dat succesvolle postduiven op veilingen tonnen kunnen opleveren. Juist toen ik vernam dat de Vlaamse New Kim in 2020 voor 1,6 miljoen euro was geveild kregen we een mailtje waarin de Duivensportbond ons schreef dat we de vogel ook mochten houden, als we 5 euro overmaakten naar hun IBAN.
5 euro leek inmiddels aan de hoge kant voor NL20268550975, die amper nog bewoog. We belden de Dierenambulance, maar die zei niets te kunnen doen. Geregistreerde postduiven vallen niet onder hun jurisdictie. Wel kregen we onderhoudsadvies: water en zaadjes. De duif dronk een paar slokjes water, maar met het voer dat we voor hem neerlegden veegde hij zijn cloaca af.
Toen de duif niet meer bewoog en met een half geopend kraaloog was bezweken in de kartonnen doos van onze nieuwe Hyundai tafelbarbecue, kregen we toch nog de eigenaar aan de lijn. Ik wilde hem de waarheid vertellen, maar kon het niet over mijn hart verkrijgen toen hij vroeg hoe het ging met ‘het duifje’.
Ik vroeg dus maar wat NL20268550975 graag at. De vogel bleek van ongekookte rijst te houden, dus legden we voor de vorm wat geurige basmatikorrels in de doos.
Toen de eigenaar zijn duif uren later kwam ophalen was de rijst nog onaangeraakt. De vogel voelde inmiddels koud aan.
Ik bereidde me voor op een tirade, of tenminste een huilpartij, op het moment dat ik het stoffelijk overschot overdroeg aan de duivenmelker.
‘Die krijg ik met wat gelletjes wel weer aan de praat,’ zei hij. Hij pakte de duif, gooide hem in een bak met stro en reed weg.
Ik moest denken aan Cher Ami, de enige duif die het Franse Croix de Guerre heeft ontvangen voor zijn verdiensten in de Eerste Wereldoorlog. Die was na vier jaar in de loopgraven blind aan één oog, een poot kwijt en door de borst aan flarden geschoten, maar dit kon hem er niet van weerhouden om berichten over de frontlinie te blijven transporteren.
Misschien is NL20268550975 wel net zo’n taaie, en zien we hem over een poos weer terug. De basmatirijst staat klaar.