Dankzij de campagne van Amnesty weet iedereen in Amsterdam dat Booking.com dit jaar Pride sponsorde. Maar wie afgelopen zaterdag een glimp van de botenparade wilde opvangen heeft gemerkt dat een ander bedrijf in de praktijk een veel grotere rol speelde: Heras Hekwerken.
Wie een plekje langs de Prinsengracht hoopte te bemachtigen stuitte op een hogere graad van privatisering dan op een Italiaans strand. Zeker in de buurt van de Leidsestraat was de complete waterkant gebarricadeerd met bouwhekken in betonnen legoblokken.
Ik zag ooit een documentaire over de Westelijke Sahara, een stuk Afrika dat illegaal wordt bezet door Marokko (nog iets wat dit land deelt met Israël, naast de davidsster in een historische vlag). Er wonen daar mensen op 1 kilometer afstand van de kust die door de Marokkaanse versperringen nooit de zee hebben gezien. Na de Canal Parade zullen veel mensen begrijpen hoe dat voelt.
Met een hoop geëlleboog en hete koffie lukte het ons uiteindelijk om een plek te bereiken waar een vierkante meter waterspiegel zichtbaar was, als de sloep aan de kade voor ons tenminste leeg bleef. Even leek dat het geval, maar toen de eerste boot voorbijvoer ging er toch nog een damesdispuut aan boord.
Maar zicht is natuurlijk niet alles. Er viel ook veel te horen. De Dovenboot bijvoorbeeld kwam voorbij met een geluidsinstallatie die zo kneiterhard stond dat die organisatie volgend jaar op veel extra opvarenden kan rekenen.
Na ongeveer 30 boten hadden de meeste allies het wel gezien en verbeterde het zicht. Zo zagen we in volle glorie de Defensieboot voorbijvaren, met Dilan Yeşilgöz hossend op de voorplecht. Het verhoogde budget voor de Koninklijke Marine komt goed terecht. Met dit moreel kon die boot zo doorstomen om de Straat van Hormuz vrij te rammen.
Zo rond het moment dat de eerste personen langs de kade achteruit begonnen te eten trok de galei van CPNB voorbij: de Boekenboot. Bij gebrek aan zeemijnen werden her en der blikken bier in de richting van het hypocriete helleschip gegooid. Het mijne landde door een windvlaag op een dispuutsmeisje – had erger gekund. De roodverbrande grafkoppen aan boord werkten ontnuchterend op het feestgedruis.
Ik verwacht dat de vraag naar queerboeken na de aanblik van zoveel schijnheiligheid dermate zal afnemen dat censuur niet eens meer nodig is. Het zou mooi zijn als de Boekenboot op deze indirecte manier toch zijn doel bereikt.
Uitgeteld na het defilé aten we een braadworst en liepen naar het straatfeest bij café Saarein. Het gerucht deed de ronde dat daar om 20 uur ’s avonds een lesbisch koppel simultaan zou bevallen.
Geen idee of dat echt is gebeurd, want toen we er aankwamen liet de beveiliging ons niet binnen. We hadden weken van tevoren een kaartje moeten reserveren. Zo eindigde de dag zoals hij was begonnen: met de aanblik van een Heras Hekwerk.
