Kort na de jaarlijkse Reve-viering in Greonterp verscheen diens Huize het Gras op Funda. Opeens was het revisme zo wijdverspreid dat de makelaar de bezichtigingen moest stopzetten. Trendsettend muldozer.nl was toen allang klaar op die terp en had nog exclusiever Reve-vastgoed in het vizier: diens graf in het Vlaamse Machelen aan de Leie.
Ik logeerde bij schoonfamilie in Gent, zo’n half uur rijden van Reves laatste rustplaats.
‘Ik wil even op een kerkhof kijken,’ zei ik zondagochtend. Deels uit liefde voor Reve, deels om de gestoomde schapentong bij het ontbijt te omzeilen.
‘Geen probleem,’ zei de gastvrouw, ‘er is een kerkhof aan het einde van de straat. 2 minuten lopen!’
Ik legde uit dat het om een specifiek kerkhof in Machelen ging.
‘Wij meegaan,’ zei mijn schoonmoeder, ‘wij shopping doen.’
De dichtstbijzijnde zaak bleek Van Gheluwe Grond- en Afbraakwerken, een kilometer verderop en ’s zondags gesloten. Ik verkreeg een individueel uitreisvisum.
Op Google Reviews is de gemiddelde beoordeling van ‘Begraafplaats Machelen (nieuw)’ 5 sterren. Het totale aantal reviews is één. Jan van der Sloot (Local Guide niveau 9) bezocht Reves graf in 2023, dumpte elf foto’s om zijn score op te krikken en sprong op de e-bike om verder te recenseren in het dichtstbijzijnde frietkot.
Met typisch Belgische complexiteit ligt Begraafplaats Machelen niet in Machelen maar in Zulte. Op de dodenakker kom je daar snel genoeg achter dankzij de veelvuldig verspreide stadspropaganda ‘Zulte: Warm en Stijlvol’.
Warm was het zeker voor een oktoberochtend. Alleen de vergelende beukenbladeren wezen op naderende herfst. Meteorologisch gezien was het festivalweer. Hoe komen de dramaqueens van Tzum erbij dat het hier ‘altijd lijkt te waaien’?
Even was ik bang te verdwalen tussen al die ontbindende Dhuygelaeres en Dekeuckelaeres, maar Reves graf bleek niet te missen. Achteraan de centrale allee bevindt zich een boogvormig gazon waar de volksschrijver de jongste dag afwacht onder een blok Blue Pearl graniet. Wie benieuwd is naar die steensoort kan bij de Keukenloods een staal opvragen.
Reve ligt daar lekker, maar ook helemaal alleen. Onder Machelse lijken heerst blijkbaar dezelfde cancel-cultuur als onder woke Amsterdammers. Eén foute grap en iedereen distantieert zich van je.
Het graf zelf was net een Siciliaanse vlooienmarkt. Een verdroogde struik in terracottapot, een matrozenpoppetje, kerstprullaria en een harem aan Mariabeeldjes. Maar de Blue Pearl bevestigt zijn duurzame en krasbestendige eigenschappen: de steen ziet er nog uitstekend uit, en de gouden letters stralen in de Vlaamse zon.
Ik wilde de plantjes water geven, maar beschikte niet over de benodigde euromunt om bij de ingang een gieter te leasen. Joop Schafthuizen schijnt nog in de omgeving te verblijven; dat moet hij de volgende keer dan maar doen.
Tot mijn schaamte had ik geen bloemstuk bij me. Aan de andere kant, bij de viering in Greonterp hadden we ook al een pracht van een AH To Go-boeket geofferd. Al die snijbloemen van tegenwoordig zijn een rib uit je lijf. Later op de dag wilde ik de nieuwste Vlaamse snacksensatie proberen: de Boxstaef, gefrituurd in ossewit. En zo’n ding is ook niet gratis. Ik weet zeker dat Reve deze spaarzaamheid meer zou waarderen dan een Germini-mix.
Ik volstond met een moment stilte op de uitgestorven begraafplaats. Universeel, respectvol en gratis.
In plaats van Friese makelaars plat te bellen raad ik al die zogenaamde revianen aan om naar Machelen af te reizen. Dichter bij Reve ga je in deze wereld niet komen.
En er is nog plek genoeg.
LEES OOK: