VERVOLG OP:
In Düsseldorf was niet alleen een Hilton Executive Lounge. Er was ook een concert van de Backstreet Boys. De boyband van vijftigers had het publiek gevraagd om in het wit gekleed te komen. Zo was meteen duidelijk wie er om 19 uur opgehoepeld zou zijn naar de Merkur Spiel-Arena.
Om 17 uur betrad ik de lounge voor een eerste inspectie. Het was toen nog een doodse bedoening, maar de potentie van de zaal tekende zich af in de vorm van een ruime, ongeopende bar. Een rij koelkasten stond vol met wijn, bier en sterke drank. Er hing een hangslot door de grepen, maar dat zou niet lang meer duren.
Klokslag 18 uur keerde ik terug voor het Happy Hour. Het personeel had het afgelopen uur goed benut. Het buffet stond vol schoteltjes met amuses, kaasplateaus en borrelhapjes. Je kon niet anders denken dan ‘Jetzt geht’s los’.
Ik begon rustig met een dubbele gin tonic en een seniorenportie pasta carbonara.
‘I Want It That Way’ werd gedraaid, de enige hit van de Backstreet Boys die ik ken. Ik weet toevallig ook waar het nummer echt over gaat, maar vond het ongepast dat tijdens het eten te bespreken.
In de hoeken zaten clubjes witgeklede dertigers Instagram-stories op te nemen. Ze gebruikten een fles Altbier als microfoon.
Rond 19 uur begon het Backstreet Boys-publiek weg te druppelen. De tijd was rijp voor een proeverij. Al jaren vraag ik me af hoe de vorm van een glas de de smaakbeleving van een cocktail beïnvloedt. Ik nam een bier-, wijn- en waterglas en vulde ze met min of meer dezelfde verhoudingen gin en tonic. Met deze selectie nam ik plaats in een knus hoekje.
Na een kwartier trok ik de voorlopige conclusie dat de gin tonic in het grootste glas het beste smaakte.
Naarmate ik meer achter de kiezen had begon ik me grotere zorgen te maken over het publiek in de lounge. Ik had erop gerekend dat ik het rijk alleen zou hebben na vertrek van het Backstreet-publiek. Maar om half acht werd er nog steeds heel wat afgekakeld door gasten die niet de indruk wekten van een Diamond Member, laat staan van een Executive.
Ik liep naar de receptie.
‘Entschuldigung,’ vroeg ik, ‘ist es möglich dass es heute auch Gold Members in der Executive Lounge gibt?’
‘Nein,’ zei de receptioniste. ‘Nur Diamant.’
Ik ging terug de lounge in en verschoof de focus van mijn proeverij naar een koffie-whisky-thematiek.
Na mijn tweede Johnnie Walker-creatie vreesde ik contactlegging met andere Diamond Members. Die angst bleek gegrond. In de fauteuil naast mij zat een vrouw die net een ernstig telefoongesprek in het Duits had afgerond. Ze droeg een wit topje en een opvallend lichtgekleurde broek.
‘Gehen Sie nicht zum Konzert der Hintergasse Jungs?’ vroeg ik haar.
‘Was?’ zei ze. Ze pakte een gebakje van het buffet en ging ergens anders zitten.
Om 20 uur liep het Happy Hour ten einde. Helaas bleek de Diamond-status niet de mate van exclusiviteit en klasse te bieden waar ik op gehoopt had. Misschien dat het Hilton-hoofdkwartier daarom recentelijk een nieuw, nog elitairder niveau in het leven heeft geroepen: Diamond Reserve. Dit is mijn nieuwe stip op de horizon.
Ik fotografeerde een uur lang muizen en konijnen in een plantsoen langs de Rijn. Bij terugkomst in het hotel nam ik nog een kijkje in de Executive Lounge. Het hangslot zat weer op de bar, en dat was maar goed ook.
Geef maar toe: jij smult van deze glitter & glamour.
Diamond Member worden van muldozer.nl? Abonneer je op de gratis nieuwsbrief.
1 thought on “Was ist ja in der Executive Lounge passiert?”
Comments are closed.