Ik word cognitief mishandeld door een PABO-student. Een vriendin van mij studeert voor juf en deelt voor de lol soms sommetjes, in de veronderstelling dat het voor iemand met twee wiskundige Masters lekkere hersensnacks zijn.
Zo werkt het dus niet. Heb ik in 10 jaar op Science Park dan niks geleerd? Jawel, ik kan bijvoorbeeld:
- Een modale mu-calculus generaliseren tot een non-distributieve roostercalculus
- Een diagonaalargument op touw zetten om aan te tonen dat sommige complexiteitsklassen strikt kleiner zijn dan andere
- Bij de koffiemachine in gebouw G met een sneltoets in 2 seconden een Wiener Melange met minder suiker programmeren
Maar rekenen zit er niet meer in. Al helemaal niet sinds ik ooit voor een tentamen Proof Theory zakte omdat het me in 90 minuten niet lukte om axiomatisch 1 + 1 = 2 te bewijzen. Hoe snel je je tafelboeken op de basisschool ook vol had, zoiets zet een flinke knauw in je aritmetische intuïties.
Mijn PABO-vriendin had me al eens het hoofd op hol gebracht met een gezellige redactiesom over kipstukken. Toen ik er in dook bleek er een getaltheoretische hel achter schuil te gaan. Om het juiste antwoord te vinden moet je een zogenaamd ‘frobeniusprobleem’ oplossen. Het antwoord staat bekend als de Chicken McNugget Stelling. Wiskundigen promoveren hier op.
Wat leren ze die basisschoolkinderen tegenwoordig?
Vorige week was het weer raak. Ik kreeg de volgende mep uitgedeeld:
Ja, denk daar maar eens over na! En pak alvast een strip ibuprofen erbij.
Het grote piekeren sloeg toe toen ik zondagochtend aan het sporten was. Ik vond gewoon dat ik dit als gecertificeerd logicus uit mijn mouw moest schudden.
Erik Scherder zegt dat bewegen goed is voor de hersenen, maar daar merkte ik op de loopband niks van.
Heeft het bedrijfsleven neuronale roof gepleegd? Komt het door PFAS? Had de gelijktijdige doodsstrijd van Dolly Parton er iets mee te maken?
Ik kwam er niet uit. Mijn migraine nam een vlucht. Wel durfde ik er vergif op in te nemen dat er ergens een paradox in het spel was. Dat deed ik dan ook: ik pakte de Thaise doos en trakteerde mezelf op een lekkere pijnstiller uit Phuket.
Even dacht ik kilometers te maken, maar toen werkte die pil uit en kwam de hoofdpijn terug with a vengeance. Ik ging naar bed maar werd steeds wakker van de migraine. In het holst van de nacht kwam er nog een braakpartij bovenop.
Mijn mantelzorger belde de huisartsenpost. Gezamenlijk legden we de situatie uit: toenemende migraine, overgeven, verhoging, kansrekening, pijn etc. Na 5 minuten was wel duidelijk dat ik lag te creperen.
‘En wat is uw vraag?’ zei de telefoniste.
Bijna had ik haar de wiskundesom voorgelegd.
Toen ik zei dat ik wel graag van de pijn af wou en me afvroeg of ik hersenvliesontsteking had en mijn armen, benen en neus geamputeerd moesten worden zodat ik mijn Toyota Yaris in zou moeten ruilen voor een quad amp custom van en alleen nog als motivational speaker met Lebowski-contract mijn brood zou kunnen verdienen, mochten we langskomen bij het OLVG.
De arts van dienst was duidelijk de enige in zijn vriendengroep die niet op Lowlands stond. Hij droeg van die leren schoenen met een cockring die mijn migraine naar een nieuwe hoogte tilden. Minstens 7 op de schaal van Richter. Gelukkig mocht ik gelijk een injectie: 3 milliliter diclofenac straight up the ass.
Toen ik opstond zat het bed onder het bloed. Het was alsof ik gemenstrueerd had. Voor een pijnstiller deed die prik verrassend veel pijn.
Een assistent nam bloed af om ontstekingswaarden te checken. Natuurlijk wil ik geen kanker, maar het zou iets komisch hebben als die hele burn-out uiteindelijk terug te voeren bleek op een hersentumor.
Nu, 5 dagen later, is de migraine weg maar heb ik nog wel last van de prik in mijn bil.
Ik leef in angst dat mijn PABO-vriendin me een nieuwe som opstuurt. Ik bewonderde haar altijd erom dat ze kinderen in het gareel wist te houden zonder lijfstraffen.
Inmiddels weet ik dat ze iets veel verschrikkelijkers achter de hand heeft.