Lucien Spee: wie is hij echt?

In Het Parool stond vorige week een stuk over Lucien Spee, directeur van Pride Amsterdam sinds 2014. Spee komt in het stuk naar voren als een bevlogen maar autoritaire alleenheerser. Drie Pride-oprichters nuanceerden dit beeld later in dezelfde krant. Wie is Lucien Spee echt? Lees het hier.

Zelf heb ik nooit met Spee samengewerkt, gesproken of geborreld. Wel heb ik met smaak de juice in Het Parool tot me genomen, zodat ik inmiddels ook Speekundige ben.

Het profiel in Het Parool leest als een gay soap geschreven door Coen Peppelenbos. Spee komt uit de verf als gewetenloze diva die rücksichtslos over activisten heenwalst en sponsorcenten over de balk smijt voor zijn eigen ‘weelderige levensstijl’.

Het geschetste beeld valt samen met het stereotype dat in de dragwereld bekend staat als de ‘Evil Queen’, gemodelleerd naar de toxische stiefmoeder in Sneeuwwitje. In de Disney-verfilming van 2025 wordt dit karakter met de zwarte balaclava gespeeld door Gal Gadot, toepasselijk afkomstig uit die andere Boze Macht waar deze Pride weer veel om te doen is: Israël. In dit sprookje vertegenwoordigt zij dus ook Booking.com.

Iedereen die het Parool-profiel leest wil natuurlijk in de eerste plaats details over die ‘weelderige levensstijl’ in Huize Spee. Op hoeveel bar serveert hij mineraalwater, van welk type marmer is het kookeiland en hoeveel artisjoklampen hangen er in zijn grachtenpand?

Hier had de redactie wat dieper mogen graven. ‘Hij vliegt business class op basis van deals met KLM, slaapt in luxe hotels en bezoekt Pridefestivals over de hele wereld,’ staat er. Business class vliegen met KLM is niet aan te raden sinds je daar steeds grotere kans loopt om naast Eloïse of andere tweederangs royalty geplaatst te worden. En het bezoeken van internationale Pridefestivals is tegenwoordig eerder riskant dan luxueus te noemen.

Er zijn nog meer uitspattingen: ‘Twee keer per jaar vindt een groot feest plaats in hotel The Grand, waar veel alcohol wordt geschonken.’ The Grand staat vooral bekend om de totaal uit de hand gelopen bruiloft van Astrid Joosten. Spee zet er dus ook geregeld de bloemetjes buiten, en serveert daarbij ‘veel alcohol’. Dat is schrikken. Mogelijk komt de klap extra hard aan bij Parool-redacteuren omdat ze veel schrijven over de Gemeente Amsterdam, die alcohol op personeelsfeesten tegenwoordig verbiedt?

Dat is het wel zo’n beetje qua luxury. Verder worden een hoop vermeende misdragingen van Spee beschreven. De altijd mediagenieke longtumor van Eberhard van der Laan wordt ook weer van stal gehaald: ‘Het is vaker hommeles geweest tussen de ondernemers en Spee: in 2017 ontbood burgemeester Eberhard van der Laan, toen al heel erg ziek, alle betrokkenen hoogstpersoonlijk op de ambtswoning om te bemiddelen.’

Dus die arme Eberhard heeft, rochelend aan de morfinepomp, vanaf zijn sterfbed niet alleen een applaus ondergaan maar ook ‘hoogstpersoonlijk’ een homo te woord moeten staan. Er komt nog net geen oncoloog aan het woord die kan melden dat deze bezoeking Eberhards palliatieve eindfase inluidde.

Spee zou ook ‘ondoorgrondelijke financiële keuzes’ maken. Same girl, same. ‘Factureer maar 1500 euro extra’, appt hij iemand ‘en trakteer mij maar op een etentje in Curaçao.’ Hier ligt natuurlijk een morele verantwoordelijkheid bij zowel de schenkende als de ontvangende partij. Stel je eens voor dat je in deze positie verkeert. Voor mij komt de vraag überhaupt niet aan de orde of ik die 1500 euro zou aannemen. De vraag is hoe ik het zou uitgeven.

Lucien Spee zou werken met een systeem van ‘straffen en belonen’: ‘Als een betrokkene zich in 2022 positief uitlaat over Spee in de media, appt hij naar haar dat ze ‘sowieso verzekerd is van die 20k’.’

Als iemand die bij dezen een goed onderbouwd en redelijk nuancerend stuk heeft gepubliceerd zeg ik: Luus, kom maar door met die transactie.