Overal wapperen tassen aan de vlaggenstok voor middelbare scholieren die geslaagd zijn voor hun eindexamen. Gefeliciteerd kinderen! Maar zijn jullie ook geslaagd in de mode?
De fashionredactie van muldozer.nl maakte een rondje door Amsterdam voor de examinering die er echt toe doet. Welke stadsdelen moeten op biecht bij de Stijlpastoor, en waar komen we vannacht terug met de telescopische pikhaak?
Ik zette hoog in: mijn doel was een Birkin Bag. Maar na een rondje grachtengordel begreep ik waarom Cécile Narinx de modejournalistiek heeft verruild voor een bestaan als speechschrijver voor gemeente Maastricht. Dit land heeft geen kaas gegeten van couture. Er hing de raarste plunje aan de hanenbalken – totebags, Albert Heijnzakken, survival backpacks – maar niets wat in de buurt kwam van een designertas.
De tassendichtheid was in de grachtengordel überhaupt erg laag. Ik dacht dat de conventie voor gezakte scholieren een rugtas op halfstok was, maar misschien is het gebruikelijker om in dat geval helemaal niets op te hangen. Houd de moed erin jongens: papa heeft nog tot september de tijd om te procederen, dan zien we jullie vanzelf verschijnen op de ontgroening.
Halverwege de Keizersgracht viel me een verband op: hoe kapitaler het pand, hoe nederiger de tas. In de Gouden Bocht hing een gezeefdrukt linnen tasje, naast Amalia’s meidenhuis dezelfde Eastpak waar ik mee rondloop. Het lijkt een uiting van quiet luxury, een wereldwijde trend onder de rijken. Miljonairs etaleren hun poen steeds minder met protserigheid, en kiezen voor onopvallende maar nog duurdere alternatieven. Je neemt bijvoorbeeld geen gouden kranen, maar serveert wel IJslands bronwater met een hogere literprijs dan Dom Pérignon.
Nog verontrustender was de hoeveelheid outdoor materieel die ik aantrof aan de vlaggenstokken. Ik dacht dat gorpcore beperkt was tot yuppen die hun eindejaarsbonus erdoorheen jassen in de Bever, maar de trend heeft nu ook de jeugd in zijn greep. Vooral in de Jordaan hingen de straten vol North Face en Jack Wolfskin. Je hoort wel eens dat scholen competitiever worden, maar de situatie is erger dan gedacht als pubers naar het Montessori moeten met ingebouwde SOS-systemen en bevestiging voor trekkingstokken.
Ook in Oud-Zuid viel het assortiment tegen. Een Porsche voor de deur mag wel, maar een fatsoenlijke Hermès aan de vlaggenstok gaat blijkbaar te ver. In de Apollobuurt nam de paranoia met elke straat toe. Bij een villa met kaarsrecht gesnoeide buxusheg en een camera onder elke regenpijp hing een rugtas met demonstratief geopende vakken. Tijdens mijn strooptocht had ik nog niet eerder gedacht aan al het waardevols dat zich mogelijk in de opgehangen tassen bevond.
Al met al een schrale vangst. Gelukkig hebben we de herkansingen nog.