Zo talrijk als de sterren aan de hemel,
Zijn de gifgroene puskraters in je muil.
Je striae zijn weiden van schiftend vuil,
Je lippen fonteinen van kwijl en gezemel.
Een schimmelcultuur bloeit rondom je acne,
Geflankeerd door akkers vol malse sjanker
En bloemkoolvelden van borstklierkanker,
Want zelfs je tumoren zijn storend cliché.
Rot op met je donkere woud aan poliepen,
En laat ook je tengels vol wratten niet staan.
Ik wens me niet meer in je schurft te verdiepen,
Of met jou en je zweren de hort op te gaan.
’t Is slechts een kwestie van esthetisch principe,
Dus trek het je maar niet persoonlijk aan.
Eerder verschenen in Propria Cures